قرائتهای مختلف از دین

در دوره خلفاي پيش از امام علي (ع)قرائتهاي مختلفي از دين بر حسب فهم و نظر اشخاص از دين مي شد. لذا يكي از مسائلي كه امام (ع)بعد به دست گرفتن حكومت با آن روبه رو شد ٬همين مسئله قرائتهاي سليقه اي خلفاي پيشين بود.روزي خليفه دوم  يعني عمر بن  خطا ب دستور داد كه (حي علي خيرالعمل)را از اذان بردارند . وقتي دليلش را پرسيدند گفت:امروز براي ما جنگ و فتو حات از هرچيزي مهمتر است اگر (حي علي خيرالعمل)گفته شود مردم از جنگ غافل شده و به نماز روي مي آورند.اين يعني قرائت جديد از دين يعني قرائت سليقه اي .اگر درست فهم كنيم ٬قرائت جديد از دين يعني زدن ريشه دين و هدم ارزشها٬ معيارها٬ موازين و اصول دين .دين اسلام فقط يك دين است كه از خداوند بر پيامبر (ص)نازل شده است . ائمه معصوم ما هم آئين نامه اش را نوشته اند و مراجع هم متناسب با نيازهاي هر زماني رساله عمليه آن را مي نويسند .مي ماند اجراي احكام كه آن ديگر با هر فرد مسلمان معتقد است.اين مسئله از مسائل بغرنج و بحران سازي بود كه امام علي (ع)با آن درگير بود .جمهوري اسلامي هم امروز دچار اين آفت شده است آنروز ميگويند (حي علي خير العمل)را حذف كنيم براي اين كه به فتوحاتمان برسيم اروز هم مثلا ميگويند كه آقا لفظ اسلام را برداريم تا مثلا رشد اقتصادي داشته باشيم يا مثلا ما از اجراي احكام و حدود الهي صرف نظر كنيم چون ممكن است آمريكا بگويد شما حقوق بشر را ناديده مي گيريد.يعني ما احكام الهي را به خاطر خشنودي دشمنان زير پا بگذاريم.اگر بنا باشد كه ما قرائتهاي مختلف براي دين قائل باشيم يعني اينكه متعرضين به حقوق و آزاديهاي  اساسي مردم را آزاد بگذاريم تا هر جور كه خودشان پسنديدند عمل كنند.پس بايد گفته شود كه اين نوع تعريف از دين عين رواج بي ديني است .يعني بي هويتي٬ يعني پوچي وهمه اين ها چيزهاي بود كه امام علي (ع) گرفتار آن شده بود وما هم امروزه متاسفانه به شكل و شيوه مخصوص اين زمان گرفتار آن شده ايم .پس بر ماست كه به عنوان يك مسلمان به رسالت خطير خويش در عصر حاضر واقف باشيم.

باور به تهاجم فرهنگی و لزوم مقابله با آن

ما باید باور داشته باشیم که امروزه در آماج تهاجمات فرهنگی دشمنانمان در تمامی زمینه ها چه فرهنگ عمومی٬ذهنیت و عمل فرهنگی مردم و چه درزمینه کار آموزشی و تربیت نیروی انسانی مواجه هستیم.تهاجم فرهنگی یک حمله همه جانبه و سازماندهی شده میباشد که بر علیه فرهنگ و ملیت یک کشور صورت می گیرد.درست است که تهاجم فرهنگی چه به صورت وارداتی و چه به صورت صادراتی گریبانگیر همه شده است٬ولی راه حل یا راه مقابله در برابر این نوع تهاجم جز با رعایت قانون اسلام ٬یعنی اعتدال میسر نمیباشد.راه های به فراخور حال طبقات حاکم و محکوم یا ثروتمند و فقیر برای مقابله با تهاجم فرهنگی وجود دارد ولی در این قسمت برآنیم راه هایی را مشخص کنیم که هر طبقه ای نسبت به موقعیتهای خاص خود بتواند به آن عمل کند. شیوه های مقابله با تهاجم فرهنگی زیاد است ولی از میان این شیوه ها فقط چند راه منطقی ومعقول به نظر می رسد که بعضی از آن راهها بشرح ذیل می باشند.۱-اجرای قانون اعتدال:از قرآن کریم چنین استنباط می شود که در هر کاری رعایت اعتدال و میانه روی بهترین امر محسوب میشود.افراط وتفریط در هر کاری گناه و امری اشتباه میباشد.برای رهائی از این فاجعه رعایت قانون اعتدال کافی است.به این معنی که آن راه بسیار مفید وموثری برای از بین بردن فرهنگ غلط وقانون افراط و تفریط میباشد.۲-ایجاد اماکن تفریحی و تربیتی:تا به حال کانونها و مراکز فرهنگی وهنری زیادی در سطح کشور ایجاد شده ومورد بهره برداری قرار گرفته است.حال حرف اینجاست که آیا این مراکز کار اصلی خودشان را انجام میدهند یا نه؟دروهله اول باید گفت:کار یک کانون چیست؟چه کسانی باید در کانون مشغول تعلیم و تربیت باشند؟اصلا هدف نهائی و کلی کانونهای هنری چیست؟وهزاران سوال دیگر.هدف ما شهرت و افزونی آمار و ارقام بیشتر کانونها درسطح کشور نیست ونباید باشد.هدف ما این است که اگر در سطح کشور به عنوان مثال ۱۰۰۰مرکز هنری و تربیتی داشته باشیم٬باید آن مراکز به اندازه ۲۰۰۰مرکز هنری و تربیتی کار انجام دهند٬نه کار ۷۰۰مرکز هنری و تربیتی را.به عبارت دیگر کیفیت کار باید مطرح باشد نه کمیت کار.باید کیفیت آموزش رابالا ببریم و هدف خود را در ارتقاء کیفی بدانیم نه در ارتقاءکمی.۳-صدا وسیما:صدا وسیما باید برنامه های متنوعی را برای آحاد مردم تدوین نماید تامردم بالاخص تیپ جوان اوقات بیکاری خودرا با آن پر کنند درحال حاضر سازمان صدا وسیما تنها چیزی که به آن نپرداخته است شناسائی اوقات فراغت مردم است.سازمان باید قوه تشخیص خود را فعال کند تا بتواند تشخیص دهد که مردم اکثرا درچه اوقاتی بیکارند٬تا کاملا بتوانند در آن ساعات برنامه های آموزنده و خوبی را تدوین و پخش نمایند.۴-از بین بردن برنامه های غلط و غیر فرهنگی:یکسری اعمال غلط و سو ئی وجود دارند که باعث از بین رفتن اهداف و برنامه های اصلی می شوند.به طور مثال پیرامون مسائلی که نظرات مختلفی درباره آن وجود دارد بهتر است یک تصمیم نهائی و قاطع صادر گردد٬تا بعدا با مشکلات مختلفی روبرو نشویم طرق مقابله با تهاجم فرهنگی زیاد است٬ولی راه حلهای کلی و مفید کم -اند.آنچه از راه های فوق دستگیر ما میشود این است که باید قانون اسلام  کاملا نصب العین کلیه آحاد ملت و دولت قرار گیرد تا بتوانیم به مدینه فاضله خویش نزدیک شویم .به امید آن روز. 

سیاست و آفتهای آن

   سیاست عرصه ای آفت خیز است که اگر با حراست نفس ٬حاکمیت اخلاق ومهار قدرت همراه نباشد آدمی را در دام قدرت طلبی ٬خو کامگی ٬عقل گریزی٬ خشونت ورزی ٬دنیازدگی٬ انحصار طلبی ٬دروغگوئی٬ فریبکاری ٬زورگوئی ٬کینه توزی٬ حب و بغض افراطی ٬ریاکاری٬ گردنفرازی٬ سازشکاری و دام های بسیار فرو میبرد و فرد و جامعه را به تباهی میکشاند.اگر مهار نشود انسان را در اسارت خود درمی آورد و سیاست به فساد آلوده میشود. قدرت این امکان را به قدرت طلبان می دهد که تمایلات خود هر گونه که بخواهند ارضا نمایند.منافع مردمان را به راحتی در پای مطامع خود قربانی کنند و به همه چیز تجاوز نمایند .حضرت علی (ع) عوارض قدرت طلبی را به طور مشخص سه چیز معرفی کرده است.۱ ( طماح:سرکشی )۲(غرب:تندی)۳(عزب عقل گریزی).

مسلم است که این عوارض در عرصه سیاست چه می کند و چگونه موجب تعدی به حقوق مردم می شود .تنگ نظر ی و انحصارطلبی در سیاست بدین معناست که سیاستمداران جز خود را نبینند و جز به منافع خود نیندیشند و همه چیز را برای خود بخواهند .قدرت مهار نشده به سرعت آدمی را به خود گریزی و انحصار طلبی سوق میدهد.در اندیشه امام علی (ع) دنیا زدگی منشاء تباهی و ستم و بیدادگری است .دنیازدگی درعرصه سیاست منشاء فساد سیاسی٬دین فروشی٬تجاوز٬خیانت و جنایت٬چپاولگری و غارت دارائیهای عمومی است .نهایت امر اینکه دروغگوئی وفریبکاری٬تزویر و ریاکاری٬سازشکاری سیاسی از دیگر آفات اساسی سیاست از نظر امیرالمومنین (ع) می باشد که امید است نه درایام پر تب و تاب انتخابات بلکه در تمام عرصه های سیاسی٬اجتماعی٬فرهنگی می بایست مد نظر سردمداران حکومت اسلامی باشد.در روزهای آینده درخصوص جنب وجوش و تحر کات کاندیداهای احتمالی مجلس هشتم  مطلب خواهیم نوشت .